هستی و زبان در اندیشه هایدگر (چرا چیزی وجود دارد به جای اینکه هیچ چیزی وجود نداشته باشد)

هدف ضمنی این نوشتار نشان دادن این حقیقت است که هنوز هم می‌توان حیرت کرد. در عصر تکنولوژی و تولید انبوه که انسان همه چیز، از موجودات زنده گرفته تا خاک و سنگ و درخت، را با نگاهی علمی و پوزیتیویستی، شناخت‌پذیر و در نتیجه کم‌ارزش و بی‌اهمیت می‌بیند، در زمانه‌ای که عصر کنجکاوی علمی بی‌قرار و اختراعات بی وقفه در جهت ارضای آن و در نهایت کهنه شدن سریع هر چیز نو و تبدیل آن به زباله است، شجاعت اندک متفکرانی که هنوز گوشی برای شنیدن طنین غریب هستی و زبانی برای بیان آن دارند، امیدی است تا شاید هنوز بتوان از زیبایی، ستایش‌انگیزی و حرمت جهان سخن گفت. آموختن چنین نحوه وجودی. تفکری ژرف پرشکیب می‌طلبد که باید آن را نزد معلمانی سختگیر مانند مارتی هایدگر فراگرفت.